همان طور که عوام ریشو آگاهند در چند روز گذشته یک گردهمایی و نشستی در جمع منوالفکر های مکتب علم صنعت منعقد شد که درآن یک طرف با استلال به پیشرفت های کشور و تمثیل توانمدی هسته ای و قنی سازی 20 درصد و ایضا گردش مهپاره در اطراف کره خاکی و استنداد به گزارش سازمان های خوش رنگ و لعاب غربی مبنی بر رشد سریع علمی بلاد ایران مواکدا بر مثبت بودن راه و امید به آینده پافشاری می کردن و از طرف مقابل که خود جوانانی سرسبز و صاحب فکری روشن می دانستن با تمام قدرت زبانی و حنجره ای و با استمداد از نور سبز رنگ ذهن شان هرگونه پیشرفت رو ندیده گرفته و وجود امید در آینده را امری غیر ممکن دانسته.

این جوانان سبز ذهن تنها راه پیشرفت در آینده را حضور سبز جامه گان اعم از مهدی و فائزه هاشمی در انتخابات آتی مجلس دانسته و هرگونه پیشرفت مملکت را بدون تلاش و کوشش این افراد غیر ممکن دانسته و هرگونه پیشرفت در گذشته، حال و آینده که رد پایی از حضور دوستان رنگی در آن دیده نشود را اساسا  انکار و تکذیب فرمودند.

سرش رو بالا اورد و سر سفره من با چشمای از حدقه در امده و رگ بیرون زده بهم زل زد.

بهش گفتم زیاد سخت نگیر جوون.

یک روزی زیر این آسمون آبی یک فردی پیدا می شه که به یک چیزایی اعتقاد داشت. اطرافیانش که باهاش مخالف بودن، بهش انگ بی همتی زدن این بنده خدا هم کمر همت و تلاش رو بست و کاری کرد کارستون. همه اونایی که بهش تهمت بی همتی زدن، از کارشون پشیمون شدن چون دیدن این بنده خدا یک تنه همشون رو حریفه پس دوباره شروع کردن، این بار بهش برچسب تعصب و بی فکر بودن زدن. بهش می گفتن تو فقط سلاح بدست گرفتی و عقل نداری که چطور از اون استفاده کنی. فقط باید بهت دستور بدن تا تو چماقتو بچرخونی قهرمان داستان ما که دید دوباره تهمت ها از هر سمتی داره حمله می کنه، می ره با سختی و تلاش، فیلمی می سازه که گذشته یک ملت بود، تو اون همه چیز بود. خنده بود، غم بود و خلاصه اندیشه و هنر بود.

دشمنا که نمی دونن چی کار کنن دیگه رو میارن به فحاشی. می رن از نقاط مختلف حرف هایی رو میارن و بهم می چسبونن. یک جایی گفته بود زنده باد ملت، یک جای دیگه گفته بود مرگ بر دشمن. این روشن فکر نما ها رفتن مونتاژ کردن و گفتن: مرگ بر ملت.

فریاد آزادی بیان سر دادن ولی وقتی دیدن بیان دیگه ای در میدان اندیشه ملت درخشید، با هر ابزاری که داشتن اعتراض ناآرام ولی اسما آرام کردن.

غصه ما به سر رسید کلاغه ...

منتقد و انتقاد کردن یکی از پز های رایج شده و دفاع کردن و حمایت کردن دیگر محکوم به تعصب و جاهلی شده. چنانچه فردی  با همسر و خانواده خود در محفلی شاید خانوادگی بنشیند، نقل مجلس حول ناتوانی مرد متاهل می گردد و مقصر این ناتوانی قطعا دولت و نظام است. جالب ان است که در این گونه محافل فرد هرچه بیشتر عجز و لابه کند، بیشتر انسان روشن فکر و روشن دل شناخته شده و درمقابل فردی که سختی ها را بخواهد خودش بردوش بکشد و از بازگو کردن ناتوانایی های خود در مقابل ایال مکرمه شرم داشته باشد، انسانی قدیمی معرفی می شود.

القصه قصه انتقاد بر دونوع است:

1- انتقاد دلسوزانه

2- انتقاد مزورانه که شما بخوانیدش انتقاد منافقانه.

در شق اول منتقد سعی و جهاد می کند که مشکلات را نشان دهد و به دنبال رفع آن برای رسیدن به هدف تعیین شده جامعه باشد.

ولی در شق مزورانه همان نکات تذکر داده خواهد شد و به صورت احساسی بزرگتر هم خواهد شد و نتیجه که گرفته می شود این است که اصالت هدف مورد نظر جامعه انجین و همراه با این نکات اشتباه و زننده خواهد بود و جامعه را سعی می کنند نا امید و در فاز بعد، از هدف دل سرد و مایوس کنند.

به این ترتیب مسیر حرکت جامعه عوض شده، و مسیر آمال و آرزوهای اصلاح طلبان می شود جاده انحراف جامعه.

حالا خودتان قضاوت کنید، برای همین مورد نیست که در طول تاریخ همیشه منافقان خودشان را انسان هایی اصلاح طلب معرفی می کردن؟

از خدا

از اذان و نماز

از حجاب

و از ولایت گفتن. جنگیدن و کاری کردن که همه می گفتن غیر ممکن هست. اما شد. برای عاشق، نشدن وجود نداره.

همون زمان بودن انسان های کوتاه اما بزرگ شده در آئینه رسانه ها، که می گفتن چون نمی شه باید از خاک کشور چشم پوشید. می گفتن چون نمی زارید با پرچم حزبی مون بجنگیم، پس ما نیستیم. این مردان نامرد با لباس زنانه گریختن و عده ایشان هم به لانه های تاریک خود خزیدن. برای اینان خدا دشمن، حجاب عقده و ولایت سد راه بود.

حالا چندین سال از آن روزهای تشخیص مرد از نامرد می گذرد و به برکت خون جوانانی که اسطوره خود را نه در شاهنامه بلکه در نهج البلاغه پیدا کردن، امنیت حاکم شده و کفتارهای دیروز امروز از کنام تاریک خود بیرون آمدن. امروز چون عکس خودشون را در آن میدان ها پیدا نمی کنند سعی می کنند چهره آن رزمندگان حق را که امیدشان لقای الله  و آرزویشان سنگ قبر شهیدی گمنام بود را، با کلمات وطن پرستان، جوانان ایرانی (بدون اسلامی)، روشنفکران وطن خواه ، فرزندان آریا مهر و... به چهره کریهشان نزدیک کنند تا بتوانند دوباره بواسطه آن بزرگان به ظاهر کوچک امت ایران را به بازی بگیرند و در دوران امنیت و آسایش بر کرسی های خدمت آن بندگان صالح حق تکیه زنند و قدرت رانی کنند.

اما افسوس که نمی دانند، نمی شود مس را با کیمیای رسانه و قلم فاسد طلا کرد.

بیایید به هم با محبت نگاه کنیم

بیایید به هم با لذت نگاه نکنیم

امروز با خبر شدم که پدر آقای موسوی مرحوم شدن. خواب با این که از لحاظ عقیدتی دشمن من هست ناراحت شدم چرا که عم پدر فراتر از همه چیز هست اما وقتی با خبر شدم که امروز بعد از تشییع پیکر مرحوم او را به دلیل مصادف شدن ختم سومش با روز سیزده بدر، به خاک نسپردن بلکه قرار شده به منظور بهره برداری سیاسی از فوت این مرحوم، او را فردا یعنی 12 فروردین به خاک بسپارند حالت تهوع گرفتم. آخر یک فرزند چقدر می تونه پست باشه که حتی از پیکر پدرش هم برای مقاصد جناحیش سواستفاده کنه. این که وضع پدرش بود وای به حال ملت که دیگه جای خود داره.

از آن جایی که خواست گاه آزادی بیان به شکل مورد درخواست سبزها غرب و مرکز تفکر آن هم فرانسه هست شاید بیراه نباشد که از این دوستان مدعی آزادی بیان سوال کنیم که چرا فرانسه نتوانست یک خبرنگار ایرانی که بیشتر گزارش هایش هم برای مخاطب فارسی زبان هست و دنبال موضوعات مرتبط با داخل ایران می گردد، را تحمل کند؟

شاید بد نباشد که کمی فکر کنند و ببینند ممکن هست زیر این ماسک زیبا چهره ای به زنندگی دروغ هلوکاست نهفته باشد.

قسمت مسخره اینجاست که درهمین زمان هم ایران را به دلیل رعایت نکردن حقوق بشر محکوم می کنند. و مسخره تر این که همین سبزهای وطن پرست آب در آسیاب این استعمارگران می ریزند و با سراب یک دروغ وطن عزیزشان را به حراج می سپارند. روزی کتب خطی رامی فروشند و متحجری مانند آیت الله مرعشی تلاش می کند که ناکام گذاردشان و روزی آبروی ملتی را می فروشند و دوباره متحجرانی از جنس ما می توانیم سنگ راه شومشان می شوند. زمانی هم خواستار آزادی بیان می شوند ولی فریادی را در گلوی گزارش گری می خشکانند.

این قصه سردراز داره

اما

امروز دوباره دیدم که چطور می شود از کاه کوه ساخت و چطور می شود ادعایی کرد و خلاف آن عمل کرد. تعداد کمی که ادعای آزادی و آزادی خواهی می کردند یک فرد مذهبی را به دلیل بیان مخالفتش کتک زدنند و با افتخار از آن فیلم تهیه کردن. امروز همان ها که ادعای نه غزه داشتن از در حمایت از حسنی مبارک درآمدن. امروز همان ها که می گفتند دولت غیرقانونیست از همین دولت تقاضای جواز کردند و وزیر آن را به رسمیت شناختند

شاید این همه تناقض و تزویر در یک دوره زمانی کوتاه هیچ وقت تاریخ به خود ندیده باشد. راستش ما که دیگه از این همه تناقض ترک خوردیم.